ελευθεροχρησία

Στο πάρκο

*

ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΕΜΠΡΗΣΜΩΝ

Κυριακή πρωϊ χτυπάει το τηλέφωνο।
Το νυσταγμένο μου αυτί χαϊδεύεται από μια φιλική γυναικεία φωνή:
Καλημέρα σας, τηλεφωνούμε από την υπηρεσία εμπρησμών της περιοχής σας, να μας συγχωρείτε για το ακατάλληλο της ώρας αλλά είμαστε ξέρετε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.
(Σωπαίνω ντροπιασμένος καθώς συνειδητοποιώ ότι ενώ η χώρα βρίσκεται σε επιφυλακή εγώ κοιμόμουν του καλού καιρού) Η σιωπή μου διακόπτεται από τη φωνή της τηλεφωνήτριας:
Ξέρετε φαντάζομαι ότι μετά από το διάγγελμα του πρωθυπουργού μας πρέπει όλοι μας να βάλουμε τα δυνατά μας
Ο φιλικός τόνος της υπαλλήλου είχε αρχίσει να γίνεται πιο σοβαρός.
Πείτε μου τι μπορώ να κάνω αγαπητή μου, είπα, βάζοντας το ένα μου πόδι στο μπατζάκι του στρατιωτικού μου παντελονιού και κάνοντας με το άλλο χέρι σήμα στη γυναίκα μου να μην βάλει λόγια στο μονόφθαλμο βλέμα της αγουροξυπνημένης της έκπληξης για το τρίξιμο του μπαούλου που φυλάει τα αναμνηστικά της θητείας μου στα ΛΟΚ.
Η κατάσταση είναι κρίσιμη φίλε πολίτη, γι αυτό μετά από έκτακτη σύσκεψη του περιφερειακού συμβουλίου συντονισμού πήραμε κάποιες αποφάσεις που σας αφορούν. Η φωνή της τηλεφωνήτριας ήταν πλέον επιτακτική:
Ο αρμόδιος υπάλληλος της ενορίας σας, μας ενημέρωσε για τα φυτά στο μπαλκόνι σας. Νομίζετε κύριε ότι είναι δυνατόν να βρούμε ανθρώπους, Αύγουστο μήνα, που να περάσουν πόρτα πόρτα όλες τις πολυκατοικίες; Πώς νομίζετε ότι θα επιτελεστεί το έργο μας χωρίς τη συμβολή του απλού πολίτη;
Προσπαθώντας να κρατήσω όσο πιο ευθυτενή στάση, με το ακουστικό σφιγμένο ανάμεσα στον ώμο και το μάγουλο, έφερα το δεξί στον κρόταφο: Διατάξτε! Τί μπορώ να κάνω για την πατρίδα;
Πέντε λεπτά αργότερα, ιδρωμένος, αφού είχα τσαπίσει όλες τις γλάστρες με τα λουλούδια, κατέβαινα το ασανσέρ στριμωγμένος από τα απομεινάρια της λεμονιάς και του φίκου μπέντζαμιν. Οι οδηγίες ήταν σαφείς:
Στα μπαλκόνια των εθνικά υπεύθυνων ελλήνων να ανεμίζουν οι σημαίες της πατρίδας μεσίστια, στις γλάστρες να μην μείνει χλωρό κλαρί, και ότι φυτά έχουν τυχόν ξυλώδη κορμό να συγκεντρωθούν προς καύση στους ακάλυπτους χώρους των πόλεων.
Στο δρόμο ένστολοι πολίτες εξοπλισμένοι με αλυσσοπρίονα έκοβαν τα τελευταία δέντρα του πεζοδρομίου, άλλοι τα δέναν με σκοινιά στους κοτσαδόρους των γιωταχή για να τα μεταφέρουν στην αλάνα του κάτω μαχαλά ενώ άλλοι σαν και μένα κουβαλούσαν τα απομεινάρια των οικιακών τους φυτών με τα χώματα και τις ρίζες να σέρνονται στην άσφαλτο.'Εφτασα στην αλάνα και έριξα και γω τα υπολλείματα των φυτών της γυναίκας μου στην πυρά, ένιωσα ένα ρίγος (μίγμα περηφάνιας και συγκίνησης) να διαπερνά όλο μου το σώμα.

Έπρεπε να φτάσουμε ως εδώ για να συνειδητοποιήσουμε ως έθνος την ανεπάρκεια του κρατικού μηχανισμού; Πώς μπορούσαμε να ζούμε τόσα χρόνια με την ψευδαίσθηση ότι ένα τάγμα δημοσίων υπαλλήλων αρκεί για να ξεριζώσει από την πατρίδα μας την μάστιγα του πρασίνου;
Τότε άκουσα τις φωνές του όχλου και είδα αυτό το έντρομο ανθρωπάριο να το σέρνουν έντρομο δεμένο χειροπόδαρα. Είχε παρακούσει τις εντολές, και τον πιάσανε στα πράσα με ένα μπιτόνι βενζίνη να περιχύει τα φυτά του μπαλκονιού του. Είχε φαίνεται πάθος με την κηπουρική και στις γλάστρες του στο ρετιρέ είχε ριζώσει σωστό δάσος από αναρριχόμενα και πολυετή φυτά.
Καθώς τον δένανε στον πάσαλο, ο υπεύθυνος πολιτικής προστασίας έπιασε το μεγάφωνο και ανεβασμένος στο καπό ενός παρκαρισμένου 4χ4 ανακοίνωσε την απόφαση του λαϊκού δικαστηρίου.
Στο δρόμο για το σπίτι, αντηχούσανε ακόμα τα λόγια του:
Σύμφωνα με το νομικό καθεστώς έκτάκτου ανάγκης, άξιος της εσχάτης των ποινών θεωρείται όποιος θελημένα βάζει σε κίνδυνο το την κληρονομιά της πατρίδας, το καμάρι του τόπου μας, την περηφάνια του έθνους. Ομόφωνα λοιπόν καταδικάζουμε τον Ανδρέα Υδροχόου του Αθανασίου και της Δάφνης, σε θάνατο διά της πυράς. Προς παραδειγματισμό, και τελεσιδίκως, γιατί είμαστε αποφασμένοι να διαφυλάξουμε ότι πολυτιμότερο έχουμε να παραδώσουμε στις επόμενες γενιές: τις πολυκατοικίες μας.
Και ενώ οι φωνές όλων μας ενώνονταν τραγουδώντας τον εθνικό ύμνο, ο Υδροχόου έσκυψε το κεφάλι και προχώρησε σιωπηλά στο κέντρο της αλάνας...

ΔΩΡΕΑΝ!!!

επιτέλους ο ελληνικός εθνικισμός τώρα σε συσκευασία λίτρου!
http://galera.gr/magazine/modules/myalbum/photo.php?lid=325

ΠΟΙΟΣ ΟΡΙΖΕΙ ΤΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ;

Άσχετα από το τι λέει η επιστήμη, αδιαφορώντας για τα ατομικά δικαιώματα, καταπατώντας τις προσωπικές μας επιλογές, ενισχύοντας τις μαφίες των λαθρεμπόρων, ξεφτιλίζοντας την αξιοπρέπεια των πολιτών....
διάφοροι εθελοτυφλούντες, μονόφθαλμοι, ή παρωπιδοφόροι, αυτόκλητοι προστάτες της ηθικής της κοινωνίας...
απαγορεύουν την καλλιέργεια και την κατανάλωση της κάνναβης.

Το εικονοπλαστείο συμμετέχει στην πρωτοβουλία των ηλιόσπορων:
ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΤΕ ΤΙΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ
5, 6 & 7 Μάη 2006
Τριήμερο εκδηλώσεων για δίκαιες, ανθρώπινες & αποτελεσματικές
πολιτικές περί «ναρκωτικών» στον πρώην Ιππόδρομο της Αθήνας.

Θα είστε εκεί;

ΕΛΕYΘΕΡΟΧΡΗΣΙΑ

Ζούμε σε μια κοινωνία που υπακούει τους νόμους των μουτζαχεντίν. Με το έτσι θέλω, αυθαίρετα, χωρίς επιστημονικό υπόβαθρο, χωρίς το στοιχειώδη σεβασμό των δικαιωμάτων του πολίτη στην προσωπική του ζωή, η εξουσία απαγορεύει την κατανάλωση κάνναβης.
Οι φιλελεύθεροι πολίτες αντιστέκονται υπερασπιζόμενοι το συνταγματικό δικαίωμα σε μια απόλαυση που δεν εμπεριέχει μεγαλύτερους κινδύνους από την κατανάλωση ζάχαρης, και οργανώνουν μια καμπάνια πληροφόρησης με σκοπό την αποποινικοποίηση της καλλιέργιας, της επεξεργασίας και της διακίνησης των υποπροϊόντων του φυτού.
Η επιτυχία του κινήματος είναι πολύ μεγάλη. Οι θεραπευόμενοι με χημειοθεραπεία, οι πάσχοντες από γλαύκωμα, ασθενείς με διάφορες παθήσεις, ευαισθητοποιούν με προσωπικά παραδείγματα την κοινή γνώμη. Επιφανείς προσωπικότητες, δημόσια πρόσωπα, επώνυμοι και ανώνυμοι συνυπογράφουν το αίτημα μιας διακομματικής επιτροπής βουλευτών.
Οι μουτζαχεντίν είναι έξω φρενών. Υβρίζουν, απειλούν, καταγγέλουν, ζωγραφίζουν το μέλλον με μελανά χρώματα. Αποκαλούν τους οπαδούς της ελευθεροχρησίας φονιάδες, εμπόρους του θανάτου, σατανάδες. Ξυλοκοπούν ακτιβιστές και καίνε τοπικά γραφεία
Η επικοινωνιακή πολιτική της Πανεθνικής Ομοσπονδίας Αντιαπαγορευτικών Κινήσεων κερδίζει όμως έδαφος στις προτιμήσεις των πολιτών. Όμως τα προγνωστικά για τη θετική έκβαση του δημοψηφίσματος ανατρέπονται εν μια νυκτί. Όλως τυχαίως, μια ελευθεριακή κολλεκτίβα από τα Σούρμενα, μέλος της ΠΟΑΚ αλλά με ριζοσπαστικότερες τοποθετήσεις, εκδίδει μια μπροσούρα όπου ζητάει την απελευθέρωση όλων των ουσιών. Παρά τις πιέσεις των εκπροσώπων της ΠΟΑΚ, η μπροσούρα διακινείται σε εθνικό επίπεδο.
Οι μουτζαχεντίν τρίβουν τα χέρια τους. Οι εικόνες των αθλίων ηρωινομανών γεμίζουν τα δελτία ειδήσεων της κρατικής τηλεόρασης. Οι καταγγελίες τους κερδίζουν σε αξιοπιστία. Η απλουστευτική λογική τουΝΑΡΚΩΤΙΚΑ = ΘΑΝΑΤΟΣ, ενισχυμένη από τα σλόγκαν "πέσαν οι μάσκες", "θέλουν να κάνουν το παιδί σου τζάνκι", αντιστρέφουν το κλίμα. Κερδίζουν το δημοψήφισμα με μια διαφορά μισής εκατοστιαίας μονάδας.
Κάποιο απογοητευμένοι οπαδοί της ΠΟΑΚ, επιτίθενται στα μέλη της Ελευθεριακής Κολλεκτίβας Σούρμενων, τους καταγγέλουν για προβοκάτσια, και ακολουθεί ένα μπάχαλο που δεν περιγράφεται.

Αυτό το σενάριο επιστημονικής φαντασίας είναι κατά κάποιον τρόπο τραβηγμένο απο τα μαλλιά, το παραδέχομαι. Σιγά μην ήταν χαφιέδες οι Σουρμενιώτες, και σιγά μην δεν βρίσκανε οποιαδήποτε άλλη αφορμή οι μουλάδες για να λασπώσουν την εικόνα της ΠΟΑΚ. Προσωπικά πιστεύω ότι όντως όλες οι ουσίες πρέπει να είναι ελεύθερες, να διακινούνται με υγειονομικό έλεγχο και μακριά από κάθε είδους μαφίες. Αλλά πιστεύω ότι οι Σουρμενιώτες δεν διάλεξαν την κατάλληλλη στιγμή για να δημοσιοποιήσουν την άποψή τους.
Όταν έχεις να κάνεις με μουτζαχεντίν θέλει προσοχή.
Καλή η θεωρία της απόλυτης ελευθερίας, αλλά υπάρχει και η έννοια της στρατηγικής. Η τακτική, το τακτ, ή όπώς αλλιώς το λένε αυτό τέλος πάντων που χρειάζεται για να μην βάζεις τρικλοποδιές στον εαυτό σου. Αντιμπουμερανγκισμός;